— Gotowe. Niech pani raczy to tylko oddać koledze Podkieckiemu i pozdrowi go przy sposobności pięknie ode mnie.
Wsunęła papier do torebki i wyciągnęła z niej banknot.
Lekarz się cofnął.
— Nie, proszę pani.
— Jak to? Jestem przecież panu winna...
— Nic pani winna nie jest. Takich rzeczy nie robi się za pieniądze. Spełniłem tylko życzenie mego kolegi, a jeśli i pani tym się przysłużyłem, tym mi przyjemniej.
Wyciągnęła ku niemu dłoń przyjacielskim, wdzięcznym ruchem.
— Dziękuję panu.
— Wszyscy, wszyscy są dobrzy dla mnie — myślała, wychodząc — tylko on jeden jest zły, mój mąż.
To pomyślawszy, powiedziała sobie, że jeśli Mietek nawet cierpi naprawdę, to ponosi tylko słuszną karę za swoją złość i uspokoiła się zupełnie.