SCENA IX
Łechcińska, Władysław
ŁECHCIŃSKA
która od kilku chwil czatowała we drzwiach z lewej strony, zatrzymując Władysława
A! złoto, srebro widziałam, a naszego pana Władysława już nie pamiętam kiedy, słowo daję.
WŁADYSŁAW
ironicznie
Zkądże tyle łaski... naszego! nie wiedziałem, że nas łączą jakie nici sympatyczne, i to do tego stopnia.
ŁECHCIŃSKA
Nasz, nasz, bo nie ma godziny, nie ma minuty, żebyśmy z panną Gabrjelą nie mówiły o panu. Już tak zaciętego człowieka jak pan, nie widziałam w życiu, jak matkę kocham. Żeby się tak zawziąść, to niesłychane rzeczy. Ale ja mówiłam i perswadowałam, że pan przyjedziesz.