Że tu, gdzie Polski kolano
Pierwszy raz przed nędzą klękło,
Nowa jest ludów kalwarya18;
A tam, gdzie jej serce pękło,
Gdzie zapłakała jak Marya19,
Jest miejsce lamentowania;
A tam, gdzie ją kat pogania
Knutem, cierniami i spiżem,
A ona padła pod krzyżem,
W koronie z blasków słonecznych,