zawsze nie moje, moje co? zawsze to moje, nie moje co? tak
zdaje się na człowieka
Tyle mi do niej włókien
Dług ci spłacam, dużo tego, wszystko, a ciągle za mało, bo
jest jedna cena: świat za świat wydać. Kto wydany, ten goni,
dopóki siebie nie zaklepie w twarde. Ja dziecko w Tobie
dziewczynce z lalką, zanim wspólnie nad Tobą, nade mną
w mojej córce się pochylimy. Z tego kłębka — ile nici ile włó-
kien ile kroków, i znowu z piskiem do dziecka się turla.