Ale pięknej urody i dziwnej gładkości,
Z uczciwości, z postępków sławna i z grzeczności
Już chwila, jakom o niej śpiewał, i tak macie,
Że wierzę, że ją ledwie podomno poznacie.
Chcecieli ją znać, mego poradźcie się pióra:
Angelika to, cara katajskiego córa.
18
Ta, skoro znowu swego pierścienia dostała,
Którego przez Brunella beła postradała,
Tak zhardziała i tak się wysoko ważyła,