Nalano szumnie kieliszki. Chłopiec podniósł swój w górę.
— Na zakończenie i początek! Co złe, niech ginie; co dobre, niech żyje!
— Niech żyje! — powtórzono chórem.
— Bez strachu przed trudem idziemy w życie! Próżniak niech ginie, praca niech żyje!
— Niech żyje!
— Niech żyje! — powtórzył Hieronim. — Była nam drużbą i swatem, wyprowadziła na ludzi! Cześć jej! Nie zmarnieje, kto ją kocha, a nie rzuci!
— Nie rzucimy! — krzyknęli wszyscy razem.
Spełniono toast duszkiem.
Oczy Hieronima zalśniły zapałem.
— Piosenki, bracia! Kto tam za słowika się ofiaruje? Ja umiem tylko hukać jak bąk błotny179; będę wam służył za basetlę180!