I Kuba poseł do dziadka. Ale Kuba tys ognia nié przyniós.
No to na końcu jo. Godom bacy, ze jo tego uognia przyniese. Baca mi gódó:
— To idź, spróbuj.
Posedek do dziadká, wlozek do sałasa i godom:
— Dziadku, dejciez nom uognia, bo nom brakłó!
A dziadek mi godó:
— E, chłopce, widzem, ześ mały ale ta krzykliwy! Jo ciy ognia dóm, ale ty mi musis opedziéć takum opowiostke, co niygdy prowdom nie było ani nie bedzie. Bo jag mi nie opowiés, to ci ognia nie dom, ba ci wyżne krzyz na plecak.
Hej, wtejze pomiorkowoł, cému tamci dwók bez ognia przyśli. Alek8 sie ta długu nie namyśluł i godom dziadkowi tak:
— Kie mi było dwayścia roków, a mojému ojcu osiémnoście, no tom posed pytać na wesele. Siodek se na kónia, jako tu u nos pytace9 jezdzum, i pytum ludzi na wesele. Jagym pytuł w Biołem Dunajcu i w Poroninie, jadem se tak, jadem, ji zapochniały mi piecune kuropatwy, co z wiérby wyzierały. No to jo juz był troske głódny, kuniak uwiunzoł u wiérby ji wysedek po patykak do góry, wlozek hań do dziury do ty wiérby ji jém te kuropatwy, jém, jém, jém. Podojek i wciełek wyjść z téj wiérby. Ale pojod i ni mogek wyjść! No tog namyśleł polecieć do chłopa po sikiere. Chłop mi sikire pozycył, ale godo mi tak:
— Uwazuj se, chłopce, bo sikiéra wystała tyźnie10, bedzie sie sikiércyć.