„Zje to mój las, zje to mój las, zje to moja ziemia! ” —
A to nie twój las, nie twój las, ani nie mój las, ino Boski, i ta ziemecka święta nie twoja, nie twoja, ani nie moja — ino Boska...
A jak się zamkły obłoki, to tak łupło!
A łańcuch leciał na ziem, a jak doleciał — to zgasnon, bo był tak, jakby z ognia...
—-
A głupi nie wiedzieli, co to niebo wskazywało.
Jeden głupi krzycał: Bedzie mór! — drugi głupi krzycał: — Bedzie wojna! — trzeci głupi krzycał: — Biedzie głód! A to niebo wskazywało skarby: lase, ziemie, wody, sól.
Cicho! cicho ze bądźcie! Nie mówcie nic, coby was głupi nie słyseli! My tu dziś ino sami dwa mądrzy!
Słuchajcie, jako wam powiem: Śrybła, złota człowiekowi nie trza. Śrybło, złoto, to ino z dyjabła, to jest, dyabelska rzecz.
Pan Bóg dał cłowiekowi sytko, sytko, co mu trza.