Tłum
Mrok północny na dżdżystych ulicach Warszawy. Nad moczar wilgny i podziemny idziem, gdzie w budce szyldwach ciemny, a mur więzienia wyrósł do nawy bezdennie czarnych niebiosów.
Przez moczar wilgny wiedzie tama, latarnie, kwiaty prostytutek: zda się Gomora i Adama, Kartago, Babel i Sodoma...
W oczach gasnących lśni namiętny smutek, za badyl biorą się rąk stoma i, grzęznąc, toną w pleśniejącym mule.
Duch mroków bierze swą ofiarę, wiodąc w potępień martwą Thule602!...
Wśród grozy więzienia nad moczarem błyska jaśń Bożego Syna... poznajem Go z Jego ramion uchylenia, — jaśnieje w mroku, jak lampa Maga Aladyna.
W mroczne sklepienia wszedł —
wyprowadza więźniów — w wolności krainę.
Cicho, tak cicho... nocne niebo szare i miasto żywych grobów tych prastare.
Wzniosły się marzeń monumenty — kabalistyczna iskrzy duchów brama —