— Dyć już kiej te sroki cały świat to jedno rozpowiada!
— Wiesz, a Nastusia to prosto od rozumu odchodzi, że i Szymek wróci...
— Czemuż to? — Błysnęła ślepiami srogo, po matczynemu.
— I... Nic... A to me znowuj kulas rozbolał... — zająkał strachliwie. — Cichoj, ścierwy — rzucił patykiem w sień na rozgdakane kwoki.
Niby to rozcierał nogę bolącą, a pokornie zaglądał w jej twarz, dziwnie omroczałą.
— Kaj to matka?
— Na plebanię poszli... Jaguś, o Nastce to mi się ino tak wypsnęło...
— Głupi, myśli, co o tym nikto nie wie! Pobierą się i tyla.
— A bo to matka pozwoleństwo dadzą, kiej Nastuś ma jeno morgę?
— Pytał się będzie, to nie pozwolą. Hale, lata już parob ma, to i rozum swój powinien mieć, bych wiedzieć, co i jak...