Chłopi, Część trzecia - Wiosna

by Władysław Stanisław Reymont

Józka skrobała ziemniaki na ganku.

— Idźcie, ojciec ta sami leżą. Hanusia na kapuśnisku, a Jagna robi u matki.

W izbie pusto było, przez otwarte okno zaglądały kiście bzów i słońce siało się przez zieleń.

Stary siedział na łóżku. Wychudły był, siwa broda jeżyła mu się na żółtej twarzy kiej szczeć⁴⁶², głowę miał jeszcze obwiązaną, ruchał cosik sinymi wargami.

Pochwalili Boga. Nie odrzekł ni się poruszył.

— Nie poznajecie to nas? — ozwał się Kłąb, za rękę go biorąc.

Jakby nic nie wiedział, nasłuchiwał niby tego świegotania jaskółek lepiących gniazda pod strzechą lebo tego szmeru gałęzi szorujących po ścianach i w okno niekiedy zaglądających.

— Macieju! — rzekł znów Kłąb, wstrząsając nim zdziebko.

Chory drgnął, oczy mu się zatrzęsły, obejrzał się na nich.

— Słyszycie? Dyć Kłąb jestem, a to Balcerek, wasz kum. Poznajecie, co?