A un mówi tak:
— To jesce ci daje pół roku w tym dumu siedzić, ale juz wincyj ci nie przydłuze.
A un mówi tak:
— Mój Boze kochany, co ju...
Niedługo nadchodzi, przysed do dumu ji mówi tak:
— Kobieto! — Juz nie dał mu tyn [młynarz] ani kasy, ani mųki.
— Nic-zes nie przyniós?
— No nic. No, bo my nie doł. Bo puwiedzioł, ze juz cało nasa gospodarka i tyn dum przechodzi na niego. Bośmy przejedli toto. Co my tera mumy robić? O, Mój Boze...
No, przed tym to ji drzewa se przywióz z lasu, bo mu doł kunia, tera i późnij mu nie doł, ino posed sobie do lasu tego drzewa nazbierać wiųzke takum ji przywieźć, zeby to polić tym. No ji jak sed przy tym lesie stoła figurka. A to beł Pan Jezus z otwartym sercem tam w tym, ta osoba beła. No ji un uklųk i modli sie:
— Panie Jezu, co jo mum zrobić?! Doredź my tera. Dzie jo sie mum z tymi dziećmi podzić mum. No ni, no ni mom sposobu, i tyn me wygno, gado, ze me wygno. Boze, kochany Boze! Dopomóz my. Tak cie bardzo prose o to.