— A no ja nie wim, skund mum. No nie wim, skund sie wzino, nie wim. Já be[ł]em w lesie — mówi — modlić sie tam ji, ji nie wim, nie widziołem nikoguj. Ino moja kobieta powiedzia[ł]a, ze przysed taki dziodek siwy, ale nic nie godoł, ino jeś wołoł. No ji da[ł]a mu tam, co tam mogła, no ji, mówij, posed. A tu skųś sie tyle wzino. I mųke, i kase mom, starcy mie. — Ji mówi tak: — Boze kochany, bardzo, bardzo ci dzińkuje.
A tyn mówi tak:
— To tak? To jo sie tyle urobie, a ty ni mos, ale nie robis. Nie narobis sie tyle, co jo. A jo muse sie tyle urobić, mum, ale na to robie. Ji, to jo jinacy zrobie. Jo to go zaprose jinacy. — No ji mówi tak: — Jo pójde.
Bo powiedział mu [biedak], jak było, co, no ji tyn raz-dwa dał ciele zabić ji zrobić ucte. No ji zawołać tego Pana Jezusa jiść poprosić, żeby un przysed na te ucte.
— Jak go ugościmy, to lo nos jesce wincy do.
No ji tak zrobieł. On polecioł sie modlyć tam do ty figurki. Polecioł, mówi:
— Panie Jezu, lo tamtego pumog[ł]eś, to pumóc i mnie. Przecie chyba i ja jezdym twój. No ji pumóz mie. Tamtyn mało mo, ale ji mało — mówi — robi. A jo to tak: muse ji nie sypiać ji to, bo ji we młynie ji tu muse sie narobić. No ji — mówi — ty my pumóz! Tak dej, jak lo niego.
A ten mówi:
— Jidź, a jo wkrótce bede u ciebie — tyn Pan Jezus.
Ale zacun desc taki loć, no ji tyn przyszed do dumu [i mówi]: