— Jidź, powiedziołem ci, ze jidź! Bo tu ktoś jinny przyjdzie, a ty jidź! Bo cie psamy poscuje — mówi — jak nie pójdzies ty!
No ji tyn, to dziecko wysło. Wysło, ale jesce tam bardzo nie chciało, przy ty furtce tam stanęło jesce. No a un to wysed i psym go poscuł. I tyn pies go ugryz za noge. Ji to dziecko posło. No ji jak posło, tak ni ma ji ni ma, un ceko z tym jedzynim, z tym, no ni ma.
— Ale me osukoł, ale me osukoł! Pojde pokłóce sie z nim, za co me tak osukoł! — No ji polecioł. Polecioł, tam do tygo lasu ni było tak daleko. — Panie Jezu, tak me osuko[ł]eś. La tomtego to dołeś, a widzis, a lo mnie nie dołeś, no! I jako to sprawiedliwość je, no! I ty mu dołeś, ze juz — mówi — moze nie robić ino z dziećmy bedzie siedzioł i jod. A jo, jak robi[ł]em, tak muse robić — no ji mówi.
A un mówi tak:
— Be[ł]em u Ciebie, be[ł]em u Ciebie?
— Jak be[ł]eś?! Kiedy ty be[ł]eś?!
Mówi tak:
— Słuchoj, jezdyś bogaty, ale serca to ni mos. Co, nie be[ł]em u Ciebie? Be[ł]em u ciebie, pamintos? Nie chcio[ł]eś my nic dać, desc lecioł — nie chciołeś me nawet puścić, zebym nie zmok — mówi, — a jag ino gości ji gości. No godoj, ze gości mo, no nie wim, jakich ty gości jesce sie spoździewołeś. No to — mówi — psym, powiedzio[ł]eś, ze jak nie wyńde, to me psym poscujes. No ji poscułeś me, ji [...] ugryz me pies i zoboc: o, kew my leci z nogi.
No ji tak sie zakuńceło. Ji przysed, jak ji mówi tak Pan Jezus:
— Widzis — mówi tak — cłowieku, jaki cłowiek bogaty jest bez serca! Jak un nie uwoza ani biednego, ani nokoguj8, no zadwy „dej i dej!”, tylko zawdy zeby jino dawać. Ale ty, żebyś co uzycył kumu, to nie. To — mówi — to jest niesprawidlywe. Ji pamintoj, ze bedzies za to odpowiadoł. Sanuj bliźniego jak siebie samego — mówi, — bo — mówi — nie to, ze ty — mówi — ale dos jedzynia, ale daj temu cłowiekowi, bo ty nie rozumis, jak sie jeś[ć] chce, jak to źle je.