Antoninus Liberalis (prawdopodobnie II wiek n.e.) – grecki mitograf.

António Barbosa Bacelar – poeta portugalski. Urodził się w Lizbonie. Uczył się w Colégio de Santo Antão. Potem studiował prawo na uniwersytecie w Coimbrze. Był znakomitym sonetystą.

Antonio Bonet Correa – hiszpański historyk i krytyk sztuki, wykładowca uniwersytecki.

Antonio Colinas – hiszpański poeta, prozaik, literaturoznawca i tłumacz literatury włoskiej i katalońskiej. Jego debiut poetycki przypadł na początek lat 60. Jest autorem wielu zbiorów wierszy, np. Amor que enciende mas amor, Tiempo y abismo, oraz pięciu książek prozatorskich, licznych esejów krytyczno-literackich i przekładów, między innymi Piera Paola Pasoliniego i Giacomo Leopardiego.

Antonio Cornazzano – włoski poeta, humanista i maestro tańca. Uczeń Domenica da Piacenza. W 1455, z okazji zaręczyn Hipolity d'Este z księciem Kalabrii, napisał traktat Libro sull'arte del danzare, podzielony na dwie części, w których definiuje czym powinna być doskonała sztuka choreograficzna. Wyróżnia 4 bazowe formy muzyczne i opisuje analitycznie liczne tańce.

Antonio de Guevara – hiszpański pisarz i duchowny, jeden z najpopularniejszych prozatorów XVI wieku.

Antonio de Zamora – hiszpański dramatopisarz, autor sztuk Zwodziciel z Sewilli i kamienny gość i Zauroczony.

António Diniz da Cruz e Silva – portugalski poeta.

António Ferreira – portugalski poeta i dramaturg, propagator i teoretyk klasycyzmu w Portugalii.

Antonio González Flores – hiszpański aktor, kompozytor i piosenkarz pochodzenia romskiego.