Antonio Soler właśc. Antonio Francisco Javier José Soler Ramos – hiszpański kompozytor.

Antonio Tabucchi – włoski pisarz tworzący w języku ojczystym i portugalskim.

Antonio Lucio Vivaldi, zwany Il Prete Rosso – wenecki kompozytor, skrzypek i duchowny rzymskokatolicki. Uznawany jest za jednego z najwybitniejszych kompozytorów epoki baroku.

Antony Beevor – brytyjski historyk. Studiował na Winchester College i Sandhurst. Uczeń historyka II wojny światowej Johna Keegana. Jest oficerem w stanie spoczynku.

Antony Flew − angielski filozof. Znany od wielu dziesięcioleci jako czołowy ateista, pod koniec życia odrzucił ateizm i określił się jako deista, konkretnie opowiedział się za Bogiem Arystotelesa. Jednocześnie jednak uznał chrześcijaństwo za godne oczywistego szacunku i czci.

Sir Antony Rupert Jay – brytyjski dziennikarz, scenarzysta oraz producent filmowy i telewizyjny, znany m.in. jako współtwórca serialu Tak, panie ministrze.

Antony Barry Polonsky – historyk stosunków polsko-żydowskich, członek zagraniczny PAN.

Antun Branko Šimić – chorwacki poeta (ekspresjonista) i krytyk literacki, pochodzący z Bośni i Hercegowiny. Wydawał czasopisma: Vijavica i Juriš poświęcone sztuce i kulturze. W 1924 wydał w Zagrzebiu kilka numerów czasopisma Književnik. Ożenił się z poznaną na fakultecie filozofii Tatjaną Marinić, której poświęcił swój jedyny wydany za życia tomik poezji Preobraženja. Zmarł z powodu gruźlicy w zagrzebskim szpitalu, w wieku niespełna 27 lat. W swej twórczości, pisanej wierszem wolnym, dążył do maksymalnej zwięzłości opisu. Głównym tematem jego zainteresowań było dążenie do poznania sensu życia i nieuchronnej śmierci, a także samotność gnębiąca człowieka w wielkim mieście.

Antyfanes – komediopisarz grecki, osiadły w Atenach od 387 p.n.e., pochodzący z kolonii w Azji Mniejszej. Był przedstawicielem średniej komedii attyckiej. Napisał ok. 280 komedii, z których zachowały się tylko fragmenty oraz niektóre tytuły.

Antypater z Tarsu, – filozof wczesnego stoicyzmu, nauczyciel Panajtiosa, autor niezachowanych dzieł na temat bogów oraz wróżbiarstwa. Po śmierci Diogenesa z Babilonu, objął kierownictwo szkoły stoickiej w Atenach.