Cemach Szabad – żydowski lekarz, działacz społeczny i polityczny. Ideowo związany z ruchem fołkistowskim. Był senatorem II kadencji w II Rzeczypospolitej wybranym z ramienia Bloku Mniejszości Narodowych (1928–1930).

Cendijn Damdinsüren, mong. Цэндийн Дамдинсүрэн – mongolski pisarz, poeta, tłumacz, zajmujący się także kwestiami językoznawczymi; komunista. Uważany za jednego z największych twórców i nowatorów współczesnej literatury mongolskiej, choć czasem jest także mocno krytykowany za zbytnie zaangażowanie swych utworów w duchu ideologii komunistycznej.

Censorinus – rzymski gramatyk i pisarz, którego twórczość przypada na III wiek n.e. Nie jest pewne jak długo żył i kiedy umarł. Najważniejsze jego zachowane dzieło to De Die Natali. Napisał je w 238 r., dedykując swemu patronowi Kwintusowi Cereliuszowi jako prezent urodzinowy.

Ceruja Szalew – izraelska pisarka. Jest obecnie najczęściej tłumaczoną współczesną pisarką izraelską.

César Antonio Molina Sánchez – hiszpański pisarz, poeta, dziennikarz i polityk, od 2004 do 2007 dyrektor Instytutu Cervantesa, w latach 2007–2009 minister kultury.

César Abraham Vallejo Mendoza – peruwiański poeta, prozaik i eseista. Przedstawiciel postmodernizmu i awangardy. Przez Charlesa Bukowskiego zaliczany do grona wielkich klasyków literatury, którego poświęcenie scharakteryzował krótko w wierszu „Czego chcą”: Vallejo piszący o samotności i umierający z głodu. Mała liczba publikacji wynikała z całkiem innej, odrębnej koncepcji i filozofii sztuki, prezentowanej przez każdą z trzech książek.

Hrabia Cesare Balbo — polityk, oficer i dyplomata włoski.

Cesare Lombroso, właśc. Ezechia Marco Lombroso – włoski psychiatra, antropolog fizyczny i kryminolog, twórca włoskiej szkoły pozytywistycznej w kryminologii, propagator antropometrii.

Cesare Pavese – włoski powieściopisarz, poeta i tłumacz.

Cesare Zavattini – włoski scenarzysta filmowy, jedna z najważniejszych postaci włoskiego neorealizmu, jego teoretyk.